Het is moeilijk om een verhaal te schrijven waar je de afloop niet van weet. Tenminste, ik denk dat ik heel goed weet hoe het afloopt. Ik weet alleen niet wanneer. Omdat het verhaal nog niet afgelopen is.

Soms vraag ik me af hoe het was geweest als ik hem niet had leren kennen. Of als ik niet praktisch gedwongen was bij hem in te trekken. Soms vraag ik me af hoe het zou zijn geweest als ik sterker in mijn schoenen gestaan had van begin af aan. 18 Jaar jong was ik toen ik Marcel leerde kennen. Dat ik binnen een aantal weken met hem zou samen wonen en dat hij de vader van mijn zoon zou worden, had ik nooit kunnen bedenken. Dat hij me op elk mogelijk vlak zou bedriegen ook niet. Houden van hem doe ik niet meer, denk ik, en ik weet niet of ik dat ooit ook maar echt heb gedaan. In zekere zin moet ik wel aangezien ik bij hem ben gebleven na alles wat hij geflikt heeft. In andere zin kan het niet, na alles wat hij geflikt heeft.

Hij stelde zich voor als hij die anders dan de rest was. Anders dan alle andere omhoog gevallen, geile, imbeciele malloten van kantoor. In feite was dit natuurlijk helemaal niet waar, sterker nog, misschien nog wel erger dan hun allemaal bij elkaar.
Ik heb me overgegeven aan hem. Compleet. Maar ik vraag me nu nog dagelijks af, waarom.

to b continued